door Bert Drolenga

In overeenstemming met de plannen van het nieuwe kabinet zochten de gemeenten in de regio Waddinxveen – Barendrecht naar schaalvergroting. Ze besloten allemaal op te gaan in één samenwerkingsverband, dat zou bestaan uit 8 zelfstandige staten.
De vorming van deze 8 staten ging nog sneller dan die van het kabinet Rutte. Waar Rutte 7 weken nodig had, deed de regio het in 1 uur en 45 minuten.

Men besloot tevens tot de vorming van 2 partijen: de partij Waddinxveen en de partij Barendrecht. De reden hiervan was duidelijk: het symboliseren van de oppervlakte van de regio.
En natuurlijk waren er verkiezingen nodig om de macht tussen de twee partijen te verdelen.

De verkiezingcampagnes van deze partijen waren intensief en soms op het gemene af. Zo moest een prominent politicus uit Barendrecht onder verdachte omstandigheden worden opgenomen in een ziekenhuis in Kaapstad.
Maar uiteindelijk konden de verkiezingen toch doorgaan en op 8 november verzamelden zich de vertegenwoordigers van de 2 partijen in Waddinxveen om de kiesmannen van de 8 staten aan te wijzen.

King Rodor van staat 4 had een vroege opkomst, hij had vooraf gestemd. Als Robert verslikte hij zich in een Van Geet. Hij verloor een kwaliteit en 2 pionnen en dit betekende het einde. Geen kiesmannen dus voor Barendrecht (0-1).

Bert wist veel Siciliaanse stemmers te trekken in staat 5. Zijn tegenstander had geen beter plan dan zijn First Lady in te zetten. Hij dacht met haar een pion te winnen, maar bleef uiteindelijk een loper achter (1-1).
De import- Tjech Leo is het toonbeeld van optimale integratie. Helaas was hij niet in de juiste stemming voor het uitvoeren van zijn democratische plichten. Onwennig, in Praag werden immers nooit verkiezingen gehouden, zat hij achter het verkiezingsbord. Zijn stemming werd er niet beter op toen zijn tegenstander de gehele partij met een blank stembiljet wapperde. Het einde kwam snel en pijnloos (1-2).

John had in staat 7 een lichte voorsprong in de peilingen, maar duidelijk was het allemaal niet. Ook de exit-polls boden geen soelaas. De uiteindelijke (s)telling was en bleef: too close to call (1½-2½).

Toen waren we halverwege het tellen van de stemmen. Waddinxveen had een kleine voorsprong, maar de overige 4 staten waren swing states, waar de kansen net zo sterk wisselden als de bloeddruk van de toeschouwers.

De lijsttrekker van staat 8, Jean-Peter, had een moeilijke campagne. Hij had veel aanhang onder de Hollandse kiezers, maar helaas waren deze gering in aantal. Zijn tegenstander stond daarom ver voor in de peilingen, maar gaandeweg de campagne kwam Jean-Peter beter op dreef. De uiteindelijke stand was ook hier: too close to call (2-3).
Opperswinger Tjerk-Peter begon zijn campagne in staat 2 met het inzetten van zijn First Lady. Dat bleek een beetje voorbarig, want ze werd direct van alle kanten bestormd. Al gauw moest ze de nabijheid van haar man zoeken, maar deze had het erg druk met het afweren van de vele dreigingen en lastercampagnes. Uiteindelijk viel de beslissing in het slotdebat. Hierin maakten beide partijen de nodige fouten. Helaas maakte Tjerk-Peter de laatste (2-4).

Robbert bleek in staat 3 favoriet van de Franse stemmers. Dat voordeel wist hij lang te behouden, maar zijn tegenstander wist door felle reclamespotjes terug te vechten. Uiteindelijk was het ook hier het resultaat : too close to call (2½-4½).
Lijsttrekker Feike ging voortvarend van start. Helaas ging hij in het eerste debat in de fout. Zijn tegenstander kon hierin het initiatief overnemen, maar verbruikte teveel spreektijd. Hierdoor werd hij onverstaanbaar en had Feike uiteindelijk het laatste woord. (3½-4½).

Al met al voor de tweede keer een teleurstellend verlies tegen een mededegradatiekandidaat.
Toen het slechte nieuws Barendrecht bereikte, werden de posters met: “ One more year, one more year” ijlings weggehaald…