In de vijfde ronde stond koploper Krimpen aan den IJssel 2 op het menu. Aan ons de taak te bewijzen dat ze alleen maar op kop stonden omdat ze nog niet tegen ons hadden gespeeld.

Helaas werd deze taak bemoeilijkt door 3 voorvallen.
Ten eerste had Iroy bij het vooruitspelen volkomen onnodig een gewonnen stelling uit handen gegeven (0-1). Het tweede was de afzegging van Robbert vanwege ziekte. Gelukkig vonden we een goede vervanging in de persoon van Adri Jumelet.
Het derde voorval vond plaats op de speelavond. Ron bewees zijn slechte vorm van dit seizoen door in een ommezien een loper weg te geven. Hij was er ziek van (0-2).

Hierna duurde het een tijd voordat de volgende beslissing viel. Zo halverwege de avond stonden Feike, Tjerk-Peter en Adri goed, Steef en André gelijk en Bert minder, zodat we zowaar uitzicht hadden op een gelijkspel.

Helaas begon toen de pijnlijke periode.
Adri kon zijn goede stelling niet verzilveren en werd langzaam maar zeker teruggedrongen. De tijdnoodfase deed de rest (0-3).
Feike wist de pijn te verzachten. Het ruimtevoordeel dat hij na de opening kreeg wist hij bekwaam te verzilveren. In onderstaande stelling staat zwart al niet zo goed, maar na 22… Lc6? 23. Txc6 verliest zwart een stuk en is het meteen gedaan (1-3).

[fen]r5k1/pp1bbp1p/4p1p1/4P3/r7/P3BB2/1P3PPP/2R1R1K1 b – – 0 1[/fen]

Tjerk-Peter kopieerde Adri. In een Schots gambiet offerde hij schijn op f7, waarna de zwarte koning op de tocht stond. Het punt leek aanstaande, maar zwart vocht aktief tegen, waarna Tjerk-Peter langzaam werd teruggedrongen (1-4).
André was de volgende tegenvaller. In een gelijkopgaande partij raakte hij op het eind het spoor bijster. Hoe, dat heb ik niet meer gezien (1-5).
Want ik, Bert, was druk bezig met een avondje keepen. Een ongelukkige opening bracht mij in het nauw, maar gelukkig wist ik stand te houden. Toen de remisehaven eindelijk in zicht was, een eindspel met ongelijke lopers, besloot ik op te houden met nadenken en alleen maar zetten te doen. Hierdoor slaagde ik erin de vele remisepaden te mijden en het enige pad naar het verderf te vinden (1-6).
Gelukkig deed Steef nog wat terug. In een Franse partij wist hij langzaam maar zeker terrein te winnen, waarna het einde snel en pijnloos kwam (2-6).

Pijnloos is deze nederlaag niet. Aan dit seizoen is geen eer meer te halen en aan de grauwe middenmoot kunnen we niet meet ontkomen. Alleen nog het opvijzelen van de persoonlijke scores rest ons nog.