Op maandag 9 januari moesten we in de derde ronde aantreden tegen angstgegner Charlois Europoort, waarvan we in het bekerverleden nog nooit wisten te winnen.

Met een zeg-nooit-nooit- instelling begonnen we aan de wedstrijd, vastbesloten met de slechte traditie te breken. Als voorbereiding hadden we niet te diep in onze bekers en glazen gekeken, zodat we fris aanschoven. En dat had resultaat. Halverwege noteerde ik een gunstige tussenstand op mijn plussen en minnen-lijstje.

Feike schoof met zwart in een soort Trompovski in sneltreinvaart zijn pionnen op de damevelugel naar voren en had een sterk initiatief.
Tjerk-Peter was bezig in een gesloten Siciliaan zijn ruimtevoordeel heel voorzichtig in een koningsaanval om te zetten.
Robbert had in een Scandinaviër na een bescheiden 2…Dd8 last van ruimtegebrek.
Bert stelde zijn stukken in een Caro-Kan wat glazig op ongelukkige velden, maar veel kon zwart hier niet tegenover stellen.

Dat onze zandlopers overuren draaiden mocht de pret niet drukken.

Bert was het eerste klaar. Na een grootscheepse afruil was zijn beker halfvol, evenals die van zijn tegenstander. Er restte niets meer dan zettenherhaling (½-½).

Hierna kwam er gedonder in de glazen. Tjerk-Peter ging namelijk iets te overhaast te werk met het slechten van de zwarte porseleinkast en werd verrast door een dodelijke tussenzet. Zijn koning werd naar voren gelokt en belandde in een matnet. Helaas zag hij 1 zet voor het einde over het hoofd dat zijn koning nog verder naar voren moest om zijn collega succesvol te bedreigen (½-1½).

Feike had inmiddels een kwaliteitsoffer om de oren gekregen. Zijn tegenstander kreeg voor de kwal 2 sterke vrijpionnen, maar gelukkig gaf hij er eentje weg. De andere promoveerde wel, zodat Feike de kwaliteit terug moest geven. In het resterende eindspel had hij een paard en 3 pionnen tegen loper en 2 pionnen. Geduldig manoeuvrerend en dreigend met paardevorken (of is het paardenvorken?) wist hij uiteindelijk met zijn koning binnen te dringen en hief aldaar het glas (1½-1½).

Aan Robbert de schone taak de overwinning binnen te slepen. Dat was niet gemakkelijk, want hij had zoals gezegd te kampen met ruimtegebrek. Wit probeerde wel te forceren, maar dat bleek een storm in een glas water. Robbert was zo helder als glas en wist van geen wijken. Helaas zat er niet meer in dan remise (2-2).

Deze tussenstand betekende vluggeren met verwisselde kleuren.
Jullie zullen het mij niet kwalijk nemen dat ik de overige partijen niet heb kunnen volgen. Waarschijnlijk vlogen ook daar de voordelen over en weer, maar toen de kruitdampen waren opgetrokken bleken de scores precies tegenovergesteld te zijn aan de reguliere.

Een vervroegde Lenteloting dus. Charlois Europoort koos voor kop, wij voor munt.
Helaas viel de euro van onze penningmeester de verkeerde kant op en werd geen neuro, maar een pleuro.
Misschien moesten we ons toch maar bekeren tot het gulden tijdperk.