Op dinsdag 28 oktober deed het eerste team Dordrecht aan als onderdeel van haar wereldtournee.
Steef had voor de muziek uit gespeeld en behaalde a capella een regelmatige remise (½-½).
We speelden in het prachtige muziekcentrum Jubal, dat volledig was uitverkocht. Honderden groupies versperden de ingang, maar onze toppers hadden hier geen aandacht voor: er moest gewonnen worden!
Zoals verwacht werd het een bloedstollend concert. De muziekstukken vlogen over het bord en menig speler kwam in ademnood.
Zo halverwege de avond gaf mijn plus-min-lijstje een 5-3 nederlaag voor ons aan. Eigenlijk stond alleen Bert goed, maar Feike, Iroy, en vooral Tjerk-Peter bliezen een zware partij.
De laatste, Tjerk-Peter dus, speelde een paar octaven te laag. Hij kwam tegen zijn snel spelende tegenstander al rap een pion, mineure stelling en heeeel veeeel minuten achter. Op een gegeven moment stonden beide klokken op 0,59. Alleen bij Tjerk-Peter waren het seconden en bij Victor minuten. In het toreneindspel bleef Victor fortissimo spelen. Te fortissimo. Tjerk-Peter slaagde er miraculeus in om de witte koning mat te zetten. Een wel heel belangrijk puntje (1½-½).
Bert breidde de voorsprong uit. In een Schots partituur blies mijn tegenstander op de 10e zet een valse c-noot. Hierdoor kon ik hem langzaam maar zeker wegblazen en een beslissende aanval opbouwen en (2½-½).
———————–
Feike stond volgens mij dus moeilijk, maar hijzelf zei dat het allemaal wel meeviel. In ieder geval kreeg hij een zware aanval over zich heen, maar wist voldoende tegenkansen te arrangeren tegen de zwarte koning. Remise dus (3-2).
De overwinning kwam dus inzicht, maar het was zeer de vraag of deze haalbaar was in de resterende 3 partijen.
Iroy opende te pianissimo en kreeg een dubbele aanval over zich heen: zowel op de koningsvleugel als door het centrum. Hij moest een kwaliteit geven, maar in gewonnen stelling gaf zijn tegenstander ineens zijn voordeel weg. Iroy harkte het punt snel en pijnloos binnen (4-2).
———————–
Aan Robbert de schone taak het beslissende halfje te scoren. Hij had vlak na de opening ruimtevoordeel, maar beroerde daarna een aantal verkeerde snaren. Deze resulteerden in een beslissend kwaliteitsverlies (4-3).
Dan André maar. In een Konings-Indiër viel hij aan op de koningsvleugel, terwijl zijn tegenstandster zoals gebruikelijk de centrale pedalen indrukte. Haar aanval kwam eerder en André dus in de problemen. Het eindspel van loper + 6 pionnen (wit) tegen loper + paard + 3 ponnen (André) zag er verloren uit. Wit liet echter toe dat André het paard kon offeren tegen een paar pionnen, zodat remise onvermijdelijk was. Bizar was het feit dat zij niet op de hoogte bleek van het scoreverloop en de remise zelf voorstelde.
Hiermee ging André opgelucht akkoord en was de wedstrijd voor ons gewonnen! (4½-3½).
Al met al een gelukkige overwinning, die straks wel eens heel belangrijk zou kunnen zijn.
