In de tweede ronde mochten we tegen Shah Mata proberen onze verrassende overwinning van het afgelopen seizoen te herhalen. Zij waren dus gewaarschuwd en uit op een bloedbad. Dat bleek al meteen.
Tjerk-Peter ging in op het Morra-gambiet van zijn tegenstander. Helaas werd het een Sodom en GoMorra. Alle stukken van Tjerk-Peter veranderden in no-time in zoutpilaren (0-1).
Steef had na de opening enig initiatief op de damevleugel, maar hij kon de stelling geen gepeperd vervolg geven (½-1½).
Ed ging op de Franse toer, maar dat liep niet goed af. Zwart kreeg alle troeven in handen en maakte er dankbaar gebruik van. Ed had het zo zout nog nooit gegeten (½-2½).
Ook André ging onder het juk door. Aanvankelijk zag zijn aanval er goed uit, maar opeens verzeilde hij in een verloren pionneneindspel en had hij weinig meer in de zout te brokkelen (½-3½).
Oei, dat deed pijn en het werd tijd voor een flinke portie zouttabletten.
Toch zag het er niet naar uit dat de pijn snel zou wegtrekken. Want zie maar: weliswaar stond Bert ietsjes beter en Iroy gelijk, maar Feike en Robbert rookten een zware pijp.
Iroy gaf deze vervolgens aan Maarten. De partij ging na een zoutloze opening gelijk op en het evenwicht is nooit echt verbroken geweest (1-4).
Bert deed de Barendrechtse harten sneller slaan. In een Siciliaanse Draak kreeg ik een gering voordeel dat ik de hele avond wist vast te houden. Zwart hield lang stand, totdat een wit paard hem ongezouten de waarheid vertelde (2-4).
Was een gelijkspel dan nog mogelijk?
Deze vraag werd snel beantwoord door Robbert. Hij kreeg na de opening een koningsaanval over zich heen, maar wist lang stand te houden. In het eindspel van toren + loper met 2 minuspionnen waren de lopers wel heel ongelijk. Niet alleen in kleur, maar ook in sterkte. Robberts loper was het zout in de pap niet waard, waarna het einde niet lang op zich liet wachten (2-5).
Het slotakkoord was aan Feike. Zoals gezegd stond hij minder, maar hij liet wederom zien dat je hem meerdere keren moet verslaan in de partij. Hij nam het ogenschijnlijke nadeel met een korreltje zout en wikkelde het toreneindspel op het nippertje af naar remise
(2½-5½).
Een dikke en verdiende nederlaag dus.
Een Groninger zou zeggen – zonder op alle slakken zout te leggen en zout in de wonden te strooien -: nait soez’n, moar kop d’r veur, ….
