In de eerste ronde werden veel gelijke spelen als eindresultaat genoteerd door de teams, zo ook door ons.
Eens kijken of ons seizoensdebuut op het thuisfront tegen Charlois Europoort 6 daar verandering in kan brengen.
Robbert heeft in de vorige eeuw al eens de degens mogen kruizen met de heer Van Calmthout bij zijn voorgaande club tijdens het Volmac Open. In de huidige partij kwam het scandinavisch op het bord, lijfvariant van de tegenstander. Beiden zetten het zo solide mogelijk op en na een grootscheepse afruil werd tot remise besloten.
Na een korte analyse bleek er al tekening in de strijd te zijn gekomen.
Bij het bord van Tom klonk gekraak. Het gebouw was hier bezig in te storten. En er was niet veel tijd meer over voor noodmaatregelen.
Bij Jean-Peter zag het er toch niet lekker uit, flinke materiele achterstand, gaten in de stelling en een lastige penning. Op knappe wijze wist hij echter het bord in vuur en vlam te zetten. Het was opeens een en al dynamiek. Snijdende lopers nodigden uit tot een bezoekje aan de koning. Na de schermutselingen bleef voor Jean-Peter een eindspel over met een pion minder wat uiteindelijk verliezend bleek.
Tjerk-Peter was in volle strijd verwikkeld met een aanzienlijk voordeel op de klok. Zijn tegenstander benutte de weinige tijd om het Tjerk-Peter zo lastig mogelijk te maken. Veel stukken gingen van het bord. Met wat onverwachte zetten in diens tijdnood wist Tjerk-Peter zijn tegenstander handig pootje te lichten.

Corne bediende zich van een koningsgambiet. Om duistere redenen bleek hij opeens met een stuk minder te spelen. Goed is dat Corne gewoon door bleef vechten. De extra loper van zijn tegenstander had weinig ruimte, en kennelijk zag zijn tegenstander er geen gat meer in. Corne nam met een juichgebaar een waardevol half punt in bezit.
Bij Bert leek het redelijk gelijk op te gaan, maar het was allemaal niet zo makkelijk. Toen er kansen kwamen liet hij een eeuwig schaak toe. Na een paar herhalingen ontweek Bert het schaak door de loper terug te spelen. Oeps, en weg was zijn gepende dame. Hieronder commentaar van Bert na zijn analyse van de partij:
“Wat ik al vreesde bleek waar: ik heb een enorme kans gemist!
Op de 40e zet kon ik geforceerd de dame winnen. Ik voelde op dat moment dat er iets in de stelling zat, maar door tijdgebrek en vermoeidheid kon ik de winnende voortzetting niet vinden.”
Feike was bezig een op het oog overmachtige stelling uit te schuiven naar winst. Maar zo makkelijk was het toch niet. Het vijandelijke paard stond sterk, en hoe breng je het materiele surplus wat in de torens zit tot gelding. Feike werd opgeschrikt door een sudden nasty move. Toen heeft hij zichzelf even toegesproken: “dit gaat me niet gebeuren …”. Met een toren tegen twee lichte stukken keek Feike net wat verder dan de verontruste omgeving. Een paard kon niet meer wegspringen en mocht op stal.
Ook Rien was verwikkeld in een langdurig en zwaar gevecht. Lastig is het om na veel inspanning en in het heetst van de strijd koel te blijven en de juiste beslissingen te blijven nemen. En dat deed Rien. Hij was in staat om winnende manoeuvres uit te voeren. En schonk zichzelf en Barendrecht een broodnodig punt.
Barendrecht is wel warm gespeeld.