Barendrecht / IJsselmonde 1: Een zwarte avond

Op maandag 29 september debuteerden we in de openingswedstrijd van het seizoen.
We speelden immers allemaal voor de eerste keer in de nieuwe combinatie Barendrecht / IJsselmonde. Dit keer zelfs aangevuld met een toetje uit de Hoeksche Waard, aan bord 8.

Ten opzichte van het vorige seizoen zijn Robert, Jean-Peter, en John vervangen door de IJsselmonders Iroy en Steef en het jeugdtalent Bart. Bart is meestal verhinderd op de maandag en Ed viel dit keer voor hem in.
Ons team is hierdoor behoorlijk versterkt, waardoor het mogelijk moet zijn om ons met een ruimere marge te handhaven dan afgelopen twee seizoenen.
De vuurdoop voor onze nieuwe combinatie vond plaats tegen het sterke HZP Schiedam. Qua rating iets sterker dan ons, vooral aan de topborden.

De avond begon voor ons inktzwart. André was het afgelopen seizoen als laatste klaar, dit keer opende hij het bal. Helaas was dit niet het enige verschil met afgelopen seizoen. André beleeft namelijk een inktzwart begin van het seizoen en bevestigde dit door al snel een stuk weg te geven (0-1).
Bert kreeg met zwart een gesloten Siciliaan op het bord. Zijn voorzichtige tegenstander probeerde langzaam wat initiatief te ontwikkelen, maar erg veel stelde het niet voor. Het evenwicht werd nimmer verbroken. Achteraf een gemiste kans voor Bert, want hij was bijna de enige zwartspeler die niet won (½-1½).
Ed had dit met wit beter in de gaten. Hij had in een wederom gesloten Siciliaan steeds een licht voordeel, maar vertrouwde het niet helemaal en nam genoegen met remise. Terecht, gezien de zwarte overheersing deze avond (1-2).
Feike mocht aantreden tegen John van Baarle, een Fide-meester die zo‘n dertig jaar geleden tot de subtop van Nederland behoorde. En wat doe je dan met zwart? Je speelt gewoon het dubieuze Albin’s tegengambiet en wint vervolgens fraai. Ik snapte niets van de partij, dus speel hem zelf maar na (2-2).


———————–

Bij deze 2-2 tussenstand zag het er naar uit dat de spanning nog meer zou oplopen. Iroy stond misschien op het bord gelijk, maar was in zware tijdnood en Tjerk-Peter had het ook niet gemakkelijk. Beiden speelden met de witte stukken, dus het zij hun vergeven. Steef en Robbert stonden met zwart (uiteraard) beter, zodat een 4-4 gelijkspel in het verschiet lag.

Steef won inderdaad. Hij had al snel een pion gewonnen en wist het initiatief te behouden. De witspeler kwam de gehele partij niet onder de zwar(t)e druk uit. Zie de partij (3-2).


———————–

Tjerk-Peter kreeg te maken met een sterke loper op b7 die zijn koning belaagde. Hij verergerde de situatie door twee vergiftigde zwarte pionnen te snoepen. Dit kostte hem een loper. Hij kreeg hiervoor weliswaar 3 pionnen terug, maar zwart had het initiatief en won vrij geruisloos (3-3).
Iroy zat de gehele avond op z’n gemak tegen een Franse doorschuiver aan te kijken. Door de ineengeschoven pionnenformaties was de bewegingsruimte voor beide partijen beperkt. Iroy deed zijn best de boel op scherp te zetten, maar dacht daar wel erg lang over na. Op een gegeven moment had hij nog 4 minuten tegenover 40 minuten voor zijn tegenstander. Hoewel de stelling op het bord nog lang in evenwicht bleef, werd het tijdgebrek toch fataal (3-4).
Aan Robbert de schone taak de stand weer gelijk te trekken. Na alweer een gesloten Siciliaan wist hij het zwarte voordeel met actief spel om te zetten in pionwinst. Later kwam er nog een tweede boer bij. In de tijdnoodfase werden hele en halve punten aangeboden, maar niet verzilverd. Uiteindelijk trok Robbert aan het langste eind en was het eerste matchpunt binnen (4-4).

Een bloedstollende wedstrijd was het dus, met een terecht gelijkspel tegen een zeer sterke tegenstander. Ik ben geen zwartkijker als ik zeg dat dit een veelbelovend begin voor onze nieuwe combinatie was!

barhzp2104.jpg

Barendrecht 1 – Onésimus 1: Je maintiendrai

Ja, ik zal handhaven.
Dat was het gehele seizoen al ons credo: handhaving in de eerste klasse.
We konden dit voornemen uit laten komen door onze laatste wedstrijd te winnen tegen het al veilige Onésimus.
Iedere overwinning zou volstaan, we stonden immers 3 bordpunten voor op WSV.
We hadden gelukkig al vaker met dit laatste-ronde-bijltje gehakt.
Want wie herinnert zich niet het mat van Robbert met drie seconden op de klok, waardoor we ons vorig seizoen op het nippertje handhaafden? En twee jaar geleden toen we in de laatste rond kampioen werden van de 2e klasse door een miraculeuze zege van Jean-Peter?

Dit keer hadden we superjoker Leo aan boord als invaller voor de helaas nog steeds niet fitte Rien. We begonnen dus vol goede moed aan deze laatste beproeving van het seizoen.

Robbert wist zich als eerste te handhaven. Geheel tegen zijn gewoonte in was hij als eerste klaar. In een symmetrische opening wist hij de symmetrie te handhaven, waarna de snelle puntendeling onvermijdelijk bleek (½-½).
Vervolgens was bijna naamgenoot Robert klaar met zijn partij. In een Slaaf had hij aanvankelijk voordeel, maar verlies van een pion deden de kansen keren. Robert wist lange tijd de remisemarge te handhaven, maar dit kostte hem wel veel tijd. De vlag was onverbiddelijk (½-1½).
Leo zou Van Praag niet zijn als hij niet voor de nodige ophef zorgde. Hij kwam in zijn kenmerkende stijl al in een oogwenk straal verloren te staan, maar vocht taai terug en wist zich lang te handhaven. Zo lang, dat zijn tegenstander de weg helemaal kwijtraakte. Net als zijn dame. Leo nam het presentje dankbaar aan, maar pakte het niet uit. Integendeel, hij bood in gewonnen stelling remise aan. Zo wilde hij niet winnen (1-2).

Ook Jean-Peter deelde het punt. Hij probeerde eerst een koningsvleugel op te zetten, maar toen deze werd dichtgeschoven switchte hij naar de damevleugel. Hier vond hetzelfde tafereel plaatst, waarna de handen gehaafd konden worden (1½-2½).

Zo halverwege de score leek een kleine overwinning in het verschiet. Feike, André en Bert stonden beter, terwijl Tjerk-Peter op remisekoers lag.

Feike won inderdaad en handhaafde hiermee zijn topscorerschap. Hij had snel een grote ontwikkelingsvoorsprong opgebouwd en won een stuk. Vervolgens wikkelde hij geroutineerd af naar een gewonnen pionneneindspel. Als je hem zo ziet spelen ziet schaken er wel heel erg gemakkelijk uit (2½-2½):


———————–

Bert was al volgende klaar. Voor de eerste keer dit seizoen kwam ik met voordeel uit de opening. Maar ja, win maar eens een gewonnen partij! Het lukte mij in ieder geval niet, mijn tegenstander kon zich handhaven en kwam weer terug in de partij.
In betere stelling volgde hij het goede voorbeeld van Leo en bood remise aan. An offer I could not refuse (3-3).

Langzaam groeide de wedstrijd naar een spannend apotheose.

Tjerk-Peter vocht na een Schotse opening verwoed om het centrum. Beide partijen wisten geen voordeel te behalen, ook al leek Tjerk-Peter in de problemen te komen. De remisemarge werd gelukkig gehandhaafd, ook na lang zwoegen (3½-3½).

En natuurlijk moest de laatste partij de beslissing brengen. Waarom verbaas ik me niet?

Ditmaal mocht André de finale spelen. Hij had na de opening een fijne stelling waarin hij lang grote druk op de zwarte stelling kon handhaven. Zwart wist zich hier langzaam maar zeker aan te onttrekken, wat hem veel tijd kostte. André kwam in kleine problemen, maar de klok redde hem. De torenwinst was een bonus, maar had hij eigenlijk al niet meer nodig (4½-3½).

Een kleine, maar beslissende overwinning.
WSV moest nu met minimaal 7½-½ van Krimpen ad IJssel winnen om ons voorbij te gaan op de ranglijst. Ze kwamen tot 5-3, dus volgend jaar spelen we weer in de eerste klasse!!

barone2014.jpg