Door Jeroen Breeschoten

In de laatste wedstrijd van het derde team stond er niets meer op het spel dan de eer. De eerste 6 wedstrijden waren, soms ruim, soms nipt, verloren gegaan en de degradatie was al voor de laatste ronde een feit.

Maar toch waren we voornemens om in deze laatste wedstrijd tegen Sliedrecht onze huid duur te verkopen en niet puntloos de competitie te verlaten. En dus waren we vol goede moed. En dat begon nog beter, want Sliedrecht kon op bord 7 geen speler opstellen en dus startten we met een 1-0 voorsprong. Ik heb het niet echt bijgehouden, maar het zou zomaar ook onze eerste voorsprong in dit seizoen hebben kunnen zijn.

Na een uur of wat spelen kon het nog alle kanten op. Hans had het weliswaar lastig en Joey stond een pion achter, maar de rest kon nog alle kanten op. Dat zou alleen nog even duren want het waren Hans en Joey die het eerst de stukken konden opbergen.
Hans in zijn eigen woorden: “Zet 5 a4 was al verliezend. Ik gaf veld b4 vrij voor zijn zwarte loper met toenemende druk op d2. Uiteindelijk moest ik een stuk inleveren en volgde capitulatie.”
Maar Joey had voor zijn pion terug gewonnen, kansen gekregen en verzilverde die. Hij speelde in onderstaande stelling Dxf7 en zijn tegenstander kon niet anders dan opgeven. En dus stonden we toen 2-1 voor.

Dat werd nog meer omdat Jeroen weliswaar zelf niet tevreden was over zijn behandeling van het Hollands, maar na een kwaliteitsoffer van zijn tegenstander de bedreigingen wel de baas bleef. Toen die tegenstander nog meer stukken dreigde in te moeten leveren, streek hij de vlag. Een ongekende 3-1 voorsprong dus!

Maar kennelijk was dat het sein voor Sliedrecht om er nog eens flink tegenaan te gaan. De een na de andere van onze spelers werd in het nauw gedrongen en moest opgeven. Als eerst Jacco die een paardeneindspel met een pion minder niet droog kon houden. Waarna Wim de volgende was in een partij waar ik helaas niet veel van gezien heb.

3-3 dus en het was aan Jimmy en Herman om te proberen om minimaal aan 4 te komen voor ons eerste competitie punt. Twee partijen die lange tijd in evenwicht waren waardoor 2 remises mogelijk leken.
Maar dat liep anders.
Het paard van Jimmy kwam vast te zitten aan de rand waar het door de koning kon worden opgepeuzeld. 3-4 achter en nog 1 partij te gaan. Een partij op het scherpst van de snede. Een lastig eindspel met tijdnood aan beide kanten van het bord. Herman, met nog een minuut of 3 deed echter de juiste zetten en zijn tegenstander, met minder dan een halve minuut lukte dat niet. Verdiende overwinning van Herman en daarmee redde onze team captain ons eerste en laatste competitie punt. Hoera!

De competitie is over en dat punt veranderde daar niets aan. Volgend seizoen onmogelijk een klasse lager gaan we het vast beter doen.