Het is een bekend fenomeen: je hebt nog nooit zo gewonnen gestaan en dan bega je de blunder uit je ergste nachtmerrie. Wat doe je dan? Je kunt een kreet van verbijstering uitslaan, je handen ten hemel heffen en onder de toevoeging “zo heb ik er geen zin meer in” meteen opgeven. Iets dergelijks maakte ik vrij recent nog mee in een teamwedstrijd, toen mijn tegenstander in een niet eens zo beste stelling onverwachts afscheid moest nemen van een pion. Zelf ben ik ook vrij goed in het maken van blunders, maar probeer mijn afschuw daarover te bewaren tot na de partij. In een teamwedstrijd staat het belang van het team voorop, dus moet je je over teleurstellingen heenzetten. De onderstaande stelling ontstond in de partij van Coen van Baren (CE) tegen Feike Liefrink. Na 36. …, Te8 dacht ik vrij aardig te staan. Na 37. Lh3 speelde ik a tempo 37. …, Td6?? om mij na 38. Te5 te realiseren dat ik daarmee een prachtige stelling om zeep had geholpen. Door de stand in de wedstrijd moest ik winnen, dus was er geen tijd om bij de pakken neer te gaan zitten. Soms lacht het geluk je dan toch nog toe en maakt je tegenstander ook fouten. Na 38. …, Dd8 39. Dxe4, Txe5 40. Dxe5, Td1 41. Df5, g6 42. Dc8, Dxc8 43. Lxc8, Tb1 bleek voor wit het paard en de partij niet meer te redden.