Afgelopen maandag, 28 juni 2010, speelde Oranje in de achtste finale op het WK-voetbal in Zuid-Afrika een gedegen maar enigszins sobere pot voetbal tegen Slowakije. Uiteindelijk bleken er 16 miljoen winnaars.
’s Avonds, terwijl Brazilië acteerde in Johannesburg, stond onze schaakavond in het teken van de kampioenswedstrijden. Enigszins euforisch door het bereiken van de kwartfinale door Oranje, namen de vier schaakfinalisten plaats achter de schaaktafels.
Freek Kunst mocht het tegen AC Kamman opnemen om de kampioenstitel in de B-groep. Robert Dortmond en Jean-Peter van Sprang speelden om het clubschaakkampioenschap van de verenging. Zij speelden om de mooie wisselbokaal en de roem! Wie zou na Robbert Meijer voor eeuwig worden herinnerd als clubkampioen?
AC Kamman had kennelijk goed gekeken naar de prestaties van het Nederlands elftal en opende met de witte stukken erg gedegen, maar voorspelbaar. Freek Kunst had zich goed voorbereid en kende als geen ander de mogelijkheden die zouden kunnen ontstaan nadat bleek dat AC Kamman zonder verrassingen zijn opening afwikkelde naar het middenspel. Met enige tempowisselingen en hier en daar een gevaarlijke loper leek de partij te verzanden in een gelijkspel. Het witte paard leek in het pionneneindspel de kracht van de zwarte loper te beperken.
Wellicht een ongelukkige tactische keuze van de aanvoerder van de witte stukken, zorgde ervoor dat het paard en de loper van het bord verdwenen en dat de pionnen het uiteindelijk verschil dienden te gaan maken. Freek identificeerde zich al snel met Arjan Robben en wist door tempowinst een pion te laten doorbreken. Nog voordat de pion de achterlijn wist te behalen kon AC Kamman zijn schaakvriend feliciteren met de keurige overwinning.
Op het andere podium ging het er geheel anders aan toe. De finale! Jean-Peter mocht, na loting, met de witte stukken starten tegen Robert. Beide opstellingen waren ongewijzigd, echter de verschillende tactieken van beide teams zorgden voor een waar spektakel. Nog voordat Brazilië de 1-0 tegen Chili mocht maken, had Jean-Peter een volledige toren het veld weten af te sturen, eigenlijk al 2-0 voor wit. Geblesseerd, met een mannetje minderen en op achterstand speelde Robert vol risico en probeerde met allerlei matdreigingen zijn tegenstander onder druk te zetten. Wit kon zijn rokade niet meer inzetten als pinchhitter. Zeer onmachtig bleken de spelers van het team van Jean-Peter. De stukken stonden op de verkeerde plaats en probeerden aan te vallen terwijl ze juist hard nodig waren in de verdediging. De aanvoerder moest noodgedwongen zijn veld verlaten en werd richting het midden van de mat gedwongen. De twee buitenspelers van Jean-Peter wisten zich geen raad en werden volledig uit het spel gespeeld door eigen, voor de voeten lopende, stukken. Ze konden geen kant meer op, zonder deze stukken was wit waarschijnlijk beter af geweest, immers ruimte en vluchtvelden bleken cruciaal. Helaas ging de arbiter niet akkoord met het zomaar verwijderen van één van de witte spelers.
Net op tijd voor de pauze wist zwart met zijn 35e zet door te breken in de defensie van zijn tegenstander. Na het afschudden van een lastige witte loper en het weglokken van de centrumverdediger wist zwart vanuit de verre hoeken een mooie opbouwende, maar snelle aanval uit te oefenen op de reeds uiteengeslagen verdediging. Zeker toen wit weigerde door te dekken kreeg zwart de kans om in een nagenoeg leeg doel te scoren. Wit twijfelde nog of de bal wel over de lijn was, terwijl zwart en alle toeschouwers het stilstaande beeld analyseerden en reeds moesten concluderen dat zwart de terecht winnaar was! Robert van harte gefeliciteerd met het clubkampioenschap!